Toen ik in 2005 voor het eerst de Haagse Beemden Loop fotografeerde voor het Haagse Beemden Nieuws, begon het te kriebelen. Ik wil meedoen! Met een voorbereiding van lik-me-vestje ging ik de uitdaging aan.

Jeroen Thoolen

In de winter van 2005 op 2006 zijn loop-en-diverseandere-
dingen-maatje Hans Postelmans en ik voorzichtig gaan trainen.
Gewoon om wat kilootjes kwijt te raken, zonder prestatiedrang.
In maart vorig jaar blesseerde ik me ernstig. Bij een val
scheurde ik mijn rechterenkelbanden. De HBL van 2006 zat
er dus niet meer in.‚Volgend jaar doe ik echt mee!‘

Nu echt!
Afgelopen najaar hebben we het rennen weer opgepakt. Langzaam maar zeker kwam de conditie weer een beetje terug. Tijd om in te
schrijven voor de achttiende editie Haagse Beemden Loop. Ik meldde mezelf en tweede loopmaatje Louis van den Dries aan
voor de 5km. De kortste afstand. Ons doel: finishen in 35 minuten.
Hans zou met zijn zonen de familieloop lopen.

Ondertussen hebben Louis en ik de dag voor de Haagse Beemden Loop voor het eerst samen het parcours gelopen. Eerder liep ik hem al een keer alleen. Tot zover onze voorbereiding. Dit wordt onze eerste loop. Om te voorkomen binnen de kortste keren links en rechts ingehaald te worden, besloten we redelijk achteraan te starten.

De bruto-looptijd is de tijd vanaf het startschot tot finishmoment.
Doordat we gebruik maken van de Champion Chip (zie elders in deze editie) begint de netto-looptijd pas te tellen zodra we de startlijn passeren. Tot zover het voordeel; het nadeel was dat we nu het veld moesten gaan inhalen. Links en rechts.

Wilskracht
Na de onderdoorgang van de Moerlakenbrug volgt een kleine helling. Het eerste pijnpunt, maar ik zet door. Louis loopt vlak voor me en houdt een flink tempo aan. Eerlijk gezegd heb ik grote moeite hem bij te houden, zeker op het moment dat hij ter hoogte van de scouting aan de Somerweide net wil versnellen waar ik ‘even wil gaan wandelen’.
Ik gooi een bekertje water over me heen en zet op wilskracht
toch door. Vervolgens een stuk dat als vanzelf gaat. Langzaam kom ik weer bij Louis in de buurt en niet ver achter hem loop ik vanaf de Raaimoeren het Wildertpad richting de Burgstsedreef
op. Gesterkt met het bericht dat we op 3km zitten bij 17 minuten
bruto houd ik het vervolgens vol tot op de Burgstsedreef, maar wat is dat een taai lang stuk!
Op pure adrenaline en wilskracht volg ik Louis, hoewel er weer een
klein afstandje is ontstaan. Aan het eind van de Burgstsedreef trek
ik bij en steken we de weg over richting Krommedijk.
Louis loopt enkele meters voor me als ik plots de finish voor ogen zie. Onze fans aan de kant. Ik krijg een laatste adrenalinekick en roep nog naar Louis: ‘kom, de finish!’ En weg zijn mijn benen. Op naar de finish. Twee seconden later finisht Louis. De echte winnaar.

20 mei lopen we gedrieën de Terheijdenloop. Ieder op eigen kracht, zodat Louis eerste wordt!•

Reacties
Reageer »